Yulia Saf Dla moich niecierpliwych czytelników, oto nagranie mojego wystąpienia TEDx (proszę zmienić napisy na angielski):
Jeśli interesuje Cię reszta artykułu, przeczytaj, jak zostałem wybrany na mówcę na takim wydarzeniu, jak wybrałem temat oraz z jakimi myślami i obawami zmagałem się przed wystąpieniem (nigdy byś nie zgadł!).
Cześć!
Nazywam się Yulia i muszę się do czegoś przyznać – panicznie boję się wystąpień publicznych.
Jasne, jestem aktywna na Instagramie, Facebooku i Twitterze . Ale nagranie 10-sekundowego filmu to nie to samo, co wygłoszenie przemówienia TEDx, prawda? A tak przy okazji, nie prowadzę swojego kanału na YouTube tylko z tego powodu – robię się strasznie nieśmiała przed kamerą i zaczynam mamrotać coś niezrozumiałego.
Nie jestem aspołeczny ani nic w tym stylu, lubię prowadzić ciekawe i angażujące rozmowy z ludźmi, ale przemawianie publicznie? Nie, dziękuję!
Jak to się stało, że zostałem mówcą TEDx, pytasz?
No cóż, widzisz, w tajemnicy było to moim marzeniem (ale cii).
Co roku, gdy widziałem ogłoszenie o naborze mówców w moim rodzinnym mieście Jekaterynburgu (Rosja), wyobrażałem sobie, jak fajnie byłoby mówić o czymś ważnym ze sceny.
Ale terminy nigdy nie były dla mnie dobre i nawet się cieszyłem, bo miałem wymówkę, dlaczego nie mogę złożyć wniosku.
Ale tym razem, przeglądając tablicę na Facebooku, zobaczyłam nowe ogłoszenie o naborze prelegentów, a daty były dokładnie takie, kiedy powinnam być już w domu!
Widzisz, jestem blogerką podróżniczą i rzadko wracam do domu, może raz w roku. Postanowiłam więc, że tym razem nie mam wymówek i powinnam złożyć podanie. Poza tym i tak nie było gwarancji, że nie wybiorą kogoś innego, prawda?
Jedna z organizatorek zadzwoniła do mnie na Skype (byłem wtedy w Argentynie) i wydawała się być zadowolona z mojej historii i pomysłu. Powiedziała, że skontaktuje się ze mną, kiedy omówi moje zgłoszenie z innymi organizatorami.
Od tamtej pory nie miałam od niej żadnej wiadomości i pomyślałam sobie: okej, pewnie wybrali kogoś innego...
Wróciłem już do domu w Jekaterynburgu i miałem właśnie wyruszyć do mojego kolejnego celu, Paryża , gdy organizator zadzwonił do mnie z pytaniem, czy nadal jestem zainteresowany udziałem w konferencji Tedx.
– Hmm, nie wiem… Kiedy jest to wydarzenie?
– Będzie 22 kwietnia , za tydzień.
– Aha, to nie wyjdzie, mam lecieć do Paryża 20 -tego
– Kupiłeś już bilety?
– Właściwie jeszcze nie, chciałem to zrobić dziś wieczorem (tak, jestem typem podróżnika, który lubi działać w ostatniej chwili)
– Czy możesz trochę zmienić daty?
– Hmm, może…
– Świetnie, więc jesteś w środku! Czekamy na ciebie jutro na próbie, proszę bądź o 19:00!
Tak to mniej więcej wyglądało, bez żartów. Mamo, będę prelegentem na TEDx!
Czekaj, co? Będę prelegentem TEDx? Ale nawet nie wiem, o czym będę mówić. Co ja właściwie mam robić?
Nie mam nawet pomysłu wartego rozpowszechniania!
Szczerze mówiąc, panikowałam. Częściowo dlatego, że nie byłam na to gotowa, a częściowo dlatego, że panicznie bałam się wystąpień publicznych.
Pierwsza próba zakończyła się całkowitą porażką.
Ludzie zaplanowali swoje przemówienia, mieli nawet przygotowane prezentacje…
Ja? No cóż, miałem tylko szybki szkic mojej mowy, co mogłem zrobić w jeden dzień?
Wtedy myślałem, że będzie o podróżach. O tym, jak fajnie jest podróżować po świecie i że każdy powinien to robić, że to otwiera umysł itd.
Wyszedłem na scenę i powiedziałem coś zupełnie improwizowanego, o tym, że podróżowanie jest dziś niedrogie i że każdy powinien z tego korzystać. Ale dla mnie to była naprawdę żałosna, mrucząca improwizacja.
„O mój Boże, to była kompletna porażka, nigdy nie będę mówcą na TEDx” – pomyślałam schodząc ze sceny.
Na szczęście organizatorzy wydarzenia okazali się bardzo wyrozumiali i wspierający (dziękuję bardzo, dziewczyny!). Wiedzieli, że mam ciekawą historię do opowiedzenia, musiałam tylko dać upust pomysłowi wystąpienia i poświęcić trochę czasu na odpowiednie przygotowanie.
Gdy usiadłem na krześle, jeden z mówców szepnął mi:
„Odwiedziłem kilka krajów, nie lubiłem podróżować. Lubię rozwijać się w branży, w której pracuję – bankowości i inwestycjach.
Wolę zbudować piękny dom dla mojej rodziny, niż wydawać wszystkie pieniądze na podróże.”
Są ludzie, choć trudno mi w to uwierzyć, którzy nie lubią podróżować. Jak można nie lubić podróży?!?
I w porządku, to moje hobby, nie ich. Ale na potrzeby mojego wystąpienia szukałem tematu, który przypadnie do gustu każdemu. Nie tylko takim pasjonatom podróży jak ja. 🙂
A potem pomyślałem – podróżowanie jest jak jedzenie pączka.
Jeśli ci się nie podoba, nie przekonam cię, że pączki są smaczne, nawet gdybym wygłosił o tym świetny wykład na scenie. Po prostu tego nie lubisz. Kropka.
Rozmowa o tym byłaby stratą czasu dla nas obu.
Nie, chciałem dotrzeć do serc wszystkich, a co więcej, moim ostatecznym celem nie było zmuszanie ludzi do podróży. Co więc było celem?
Może powinnam wygłosić przemówienie o tym, żeby nie rezygnować z marzeń? Wiem o tym co nieco!
Ale jest mnóstwo motywujących wykładów o dążeniu do marzeń. I wszystkie są świetne! Jak się wyróżnić?
W tym przypadku jestem wyjątkowy, bo jestem jednym z nich! Urodziłem się w tym samym mieście, prawdopodobnie studiowałem na tym samym uniwersytecie, miałem te same możliwości (a może nawet mniej niż niektórzy).
Trudno utożsamić się z odnoszącym sukcesy coachem stylu życia z Miami, mieszkając w przemysłowym mieście w samym sercu Rosji, z jej rosyjskimi realiami. Rady tych odnoszących sukcesy mówców nie będą tak dobrze odbierane, jak rady kogoś o podobnych umiejętnościach i identycznym doświadczeniu.
A jednak osiągnąłem moje pozornie nierealne marzenie. Oni całkowicie zrozumieją, co powiedziałem, bo jestem jednym z nich! Nie dam im szansy na wymówki!
Nie jestem Tonym Robinsem (nie żebym miał coś przeciwko niemu, jest świetnym mówcą, o wiele lepszym ode mnie). Ale w tym przypadku mam przewagę, Tony – jestem jak oni! A ty – jesteś idolem, kimś, kogo postrzegają jako nierealnego i nieosiągalnego.
Opowiem im o znaczeniu marzeń na własnym przykładzie. Mam nadzieję, że ci, którzy będą uważnie słuchać, poczują się zmotywowani i uwierzą we własne marzenia.
Oczywiście, nie musi to być podróżowanie, może to być cokolwiek, o czym marzą!
Jak fajnie by było, gdybym potrafił zmotywować choć jedną osobę na widowni do podążania za swoim marzeniem?
Warto było pracować dzień i noc przez tydzień, żeby przygotować swoje przemówienie!
Naprawdę poważnie traktowałam swoją pracę i uczęszczałam na prywatne lekcje wystąpień publicznych. Nauczyciel poprawiał strukturę mojej wypowiedzi, mowę ciała (całkowicie o wszystkim zapominałam, kiedy wchodziłam na scenę). Nawet jeśli na próbach czułam, że było lepiej, bez tych lekcji moja mowa byłaby niespójna.
Tak czy inaczej, oto końcowy rezultat mojego wystąpienia:
Film opowiada o trudnościach, jakie napotkałam, by spełnić marzenie o podróżowaniu po świecie. Wtedy byłam małą naiwną dziewczynką, która nawet nie śmiała marzyć o czymś takim!
Zaufaj mi, niełatwo nawet wpaść na pomysł nieprzerwanego podróżowania po świecie w tym środowisku, skoro nikt nigdy czegoś takiego nie robił. Ludzie generalnie negatywnie odnoszą się do „outsiderów”, ludzi, którzy robią coś innego – przedsiębiorców, artystów czy blogerów takich jak ja…
Jednak krok po kroku dotarłem do miejsca, w którym jestem teraz.
A jeśli ja to zrobiłem, to wiesz co? Ty też możesz!
Wygląda na to, że ludziom spodobało się moje przemówienie. Ustawiła się kolejka chętnych do zadawania mi pytań. Robili sobie ze mną zdjęcia, a jeden facet nawet poprosił o autograf!
Obejrzyj to przemówienie i daj mi znać, co o nim myślisz! Podziel się nim ze znajomymi!
Twoja opinia znaczy dla mnie bardzo wiele!
Yulia
Zapisz na później:
Zapisz na później:
